بارها و بارها با خودت تکرار مي کني که وقتي که ديديش آروم و عادي برخورد کني. با خودت مثل مشق شب تکرار مي کني که وقتي که اومد با يه لبخند هميشگي باهاش برخورد کني ، اما با تمام تمرين ها و تکرار ها وقتي که باهاش برخورد مي کني مثل مجسمه فقط نگاهش مي کني ، يه نگاه سرد و بي تفاوت و به جاي جواب سلام مثل آدماي بي تفاوت سرت رو تکون ميدي.
مثل آدماي منگ نمي دوني بايد چيکار کني؟ جدي باشي ؟ عادي برخورد کني ؟ خب نمي توني بي تفاوت باشي؟ بازم نمي توني .
حس مي کني هر چي زمان مي گذره ؛ ذهنت قفل ميشه و کاري نمي توني انجام بدي . هر چقدر خودت رو نصيحت مي کني که بتوني عادي رفتار کني نمي توني زياد هم پاپي خودت نميشي ، چون خودت هم از دست خودت حسابي کلافه شدي. تمام اون تمرين کردنا به يکباره يادت ميره وبه قول معروف حتي راه رفتن خودت رو هم از ياد مي بري.
تو اون گير و داد که تو ذهنت هزار فکر مياد و ميره و يا شايد ذهنت خالي از هر چي فکره، حرفها و رفتارهايي رو مي بيني که ميري تو فکر که نکنه اصلا اشتباه از تو بوده و توجهي بهت نداشته ؛ نکنه اشتباه متوجه شدي و خيالات برت داشته.
تو همين کش و قوسي که با خودت داري باز به شک مي افتي و به خودت ميگي نه اشتباه نکردي و درست حس کردي ، حسي که با تمامي حس ها متفاوت هست...

کجاست آن دوست ؟

که بجويد

جاي پايم را

در باغچه هاي گل

آن جا

که آه مي کشند

درهاي فراموش شده

در باد

به که مي‌ماني؟

وقتي آسمان عشوه مي‌کند

و ابرها

صاعقه بر لب

اشگي زنانه مي‌ريزند

و من

     شاعر شاعر مي‌شوم.



هر قدم حرفي‌است

هر سنگفرش واژهاي

هر کوچه سطري و

هر خيابان شعري.

شب زنده شيرازه‌ي ديواني است

که چنارهاي شهر

در گوش يکديگر

                   نجوا مي‌کنند.



با که مي‌ماني؟

در کفش‌هاي سنگين و

                              شعرهاي متبلور

عصاکش واژه‌ها

ديري‌است

             در فرود معنايي

                                 مرده است.



به که مي‌ماني؟

با که مي‌ماني؟

وقتي آسمان خيس

چتري از مرگ بر سرت گرفته است؟

توكه رفتي،

آسمان گرفت.

پنجره،

خاكستري ابرها را

قاب گرفت

تو كه رفتي

باران

بوي پيراهنت را

از باد گرفت .

کنار ريل هاي آهني 

         و قطار هاي سوت کشان 

                     پاهايم را پياده مي کشانم

– خسته تر از سال ها –              

گونه ات بوي شقايق هاي پلاسيده مي دهد

 هميشه پنجره بازست ، تا زمان برسد 

                              صداي گريه دردم ، به آسمان برسد

هميشه چشم به راهم ، که عابري با شوق 

                                به ياد صاحب خانه ، بي امان برسد

نگاه و صندلي و ميز و عينک و گلدان ،

                                نشسته ام به اميدي که ميهمان برسد

کتاب حافظ و شمع و تفال و تکرار ،

                               کجاست دلشده اي که به ساربان برسد

سراب تفته و گرما ، پرنده خسته و زار ،

                               چه مي شود که خدايا ، به آشيان برسد ؟

فقط صفاي دلم را به من ببخش ، همين

                             چه غم که ارث دو دنيا ، به اين و آن برسد

غزل هميشه بهانه ، که شرح تنهايي ،

                            ز عمق سينه شاعر ، تا زبان برسد