به که مي‌ماني؟

وقتي آسمان عشوه مي‌کند

و ابرها

صاعقه بر لب

اشگي زنانه مي‌ريزند

و من

     شاعر شاعر مي‌شوم.



هر قدم حرفي‌است

هر سنگفرش واژهاي

هر کوچه سطري و

هر خيابان شعري.

شب زنده شيرازه‌ي ديواني است

که چنارهاي شهر

در گوش يکديگر

                   نجوا مي‌کنند.



با که مي‌ماني؟

در کفش‌هاي سنگين و

                              شعرهاي متبلور

عصاکش واژه‌ها

ديري‌است

             در فرود معنايي

                                 مرده است.



به که مي‌ماني؟

با که مي‌ماني؟

وقتي آسمان خيس

چتري از مرگ بر سرت گرفته است؟