کی باغبون عاقل تو شوره گل میکاره

از شور گل از گل وفا هرگز مجو

دیگه برام از زندگی قصه مگو

به وعده های رنگین به بوسه ای دروغین دل من و ربودی

تو با فریبت از ما

دریچه های غم را به روی من گشودی

از شور گل از گل وفا هرگز مجو

دیگه برام از زندگی قصه مگو

از عشق پاکم خسته ای

با هر کسی نشسته ای

چشم دلت و بسته ای

نگو یه روحیم در دو تن

که دیگه به چشم من عروسک شکسته ای 

آخر نمی دانستند که او هم زمانی  شور و عشقی داشت وصف ناپذیر
چه آرزوهایی داشت که شد یک رویا دور و دست نیافتنی 
حال  مثلا زندگی می کند ...وجود او تهی شده  
کسی نفهمید پشت  این صورت خندان ، غم بزرگی ریشه میدواند
همواره خواسته است او را شاد ببینند/
همیشه در جمع می ماند که فکر کنند او هم در جمع است با این تفاوت که همیشه تنهاست
 درونش بزرگ بود....    خدایش می داند

آیا بگویم ؟ اما.....
نمی دانم چه برداشتی خواهد شد
شبهایی که خلوت می کرد تا صبح اشک می ریخت نه برای شخص خاصی فقط دلتنگ بود
دلتنگ خدااااا می گفت خدایا . . .
الان چه ؟فقط خجالت می کشد
وقتی می خواهد از خدایش بنویسد می ماند
نمی داند چه بنویسد !؟اصلا چه خواسته ای داشته باشد
تنها دعایی که همیشه بر زبانش بود....
خدایا اختیار مرا بر خود وا مگذار
 اینک این تن خسته تنها خوشحال است
دل را تهی کرده است
حال مثل گذشته می خواهد فقط جایگاه او باشد
می دانید چه شده است؟؟؟؟
وقتی به مردم نگاه می کند  احساس می کند در آن موقع خودش را هم
می بیند و اینکه دیگران چگونه او را میبینند 

دعایش کنید
دوران سختی است ولی قبولش کرده است
شاید وصیت نامه اش باشد ...شکر گزار است

خدایش ببخشاید....آمین
                                                                                 رانده شده

تو به خاک افتادی

کمر عشق شکست

ما نشستیم و تماشا کردیم

دلم می خواد گریه کنم

برای قتل عام گل

برای مرگ رازقی دلم می خواد گریه کنم

برای نابودی عشق واسه زوال عاشقی

وقتی که قلب ها و گل ها شکسته و پر پر شدن

وقتی که باغچه های عشق سوختن و خاکستر شدن

من و تو از گل کاغذی باغچه ای داشتیم توی خواب

با خشتهای مقوایی خونه می ساختیم روی آب

وقتی که ما تو جشن شب ستاره بارون می شدیم

وقتی که پشت سنگر سایه ها پنهون می شدیم

از نوک بال کفترها خون پریدن می چکید

صدای بیداری عشق رو خواب شب خط می کشید

دلم می خواد گریه کنم برای قتل عام گل

برای مرگ رازقی دلم می خواد گریه کنم

برای نابودی عشق واسه زوال عاشقی

از پشت دیوارهای شهر انگار صدای پا میاد آواز خون دربه در انگار یه هم صدا می خواد

ابر سیاه رفتنیه خورشید دوباره در میاد

دوباره باغچه گل میده از عاشق ها خبر میاد

دلم می خواد ...

                 
زير باران ها

                         حنجره ام را تر مي کنم...

با لب هاي  دهني

– بسته تر از بال ها –

                       سوت مي کشم  

                                           جار مي زنم

و خط هاي موازي را


                  به اجبار ادامه مي دهم 

     من زندگي را

                            اينگونه سر مي کنم...